بازنشر, , گوگل پلاس, پینترست,

پرینت

ارسال شده در:

من عکس دارم، پس هستم!

شاید بهتر باشد کمتر سلفی بگیریم!

عکس‌ها زمانی برای تصویر کردن یک اتفاق یا لحظه‌ای شیرین یا ماندگار کردن خاطره ای برای مدتی طولانی بودند. یک دوربین قدیمی که روی پایه گذاشته می‌شد و شاید تنها عکس مادربزرگ پیر خانواده را ثبت می کرد یا تولد اولین نوزاد فامیل را. گذر زمان اما به همه چیز شکل دیگری داده است. امروز دوربین‌های موبایل تک تک لحظه‌های زندگی ما را ثبت می‌کنند. انگار ما در مقابل دوربین عکاسی زندگی می‌کنیم. هر چیزی در اطراف‌مان تبدیل به موضوعی برای عکاسی شده است. از غذایی که می‌خوریم تا کفش نویی که خریده‌ایم. شاید هرگز به فکرمان هم نمی‌رسید عکاسی از یک تصادف ساده رانندگی، ما را به سوپر استاری در بین دوستان‌مان تبدیل کند. سوپر استاری که با تعداد کامنت‌ها و لایک‌هایش شناخته می‌شود. من هزار لایک دارم پس هستم. من دو هزار لایک دارم، پس بیشتر هستم.

امکان عکاسی از خود داستان دیگری دارد. این نوع عکاسی در بین عکاسان هم رواج دارد. آنها هم گاه از خودشان در عکاسی استفاده می‌کنند اما این استفاده حتما همراه با هدفی است. آنها مناظر و طبیعت و حتی جهان‌شان را وجود خودشان معنا می‌دهند. اما همه گیر شدن عکاسی از خود با همه‌ی مزایایی که می‌تواند داشته باشد ترس را هم به زندگی ما می‌آورد. ترس از محبوبیت اجتماعی نداشتن. ترس از ابراز احساسات نداشتن برای خواستنی بودنمان. این ترس ها چنان تا عمق جانمان نفوذ می‌کند که گاه برای بدست آوردن مقبولیت اجتماعی دست به خود ویرانگری می‌زنیم. تن به عمل‌های سخت و سنگین می‌دهیم. هزینه‌های بی‌دلیل می‌کنیم تا در این رقابت من بیشتر عکس دارم، پس بیشتر هستم برنده باشیم.

کاربرد دوربین های موبایل بیش از این چیزی است که ما از آنها استفاده می‌کنیم. با استفاده از آنها می‌توانیم آنچه را زمانی در دنیای عکاسان حرفه‌ای می‌گذشت به دست بیاوریم. می‌توانیم شروع کننده بسیاری از حرکت‌های اجتماعی باشیم. می‌توانیم صدای بی صدای طبیعت، محیط زیست و حتی آدم‌های بی‌صدا باشیم. می‌توانیم تصویرگر جهان با روایتی شخصی باشیم. اگر اندکی از دنیای (مرا ببین، تا من وجود داشته باشم) فاصله بگیریم می‌فهمیمم جهان بسیار بزرگ‌تر از آیینه حمام ماست و چه بسا پرنده‌ای که هر صبح در کنار پنجره آواز می‌خواند زیباتر از چهره پف کرده و خواب‌آلوده ایست که به دروبین زل زده است.

روایت ما از لحظه های زندگیمان می‌تواند زیبا باشد. به شرط آنکه تلاش کنیم چیزی بیشتر از خودمان به جهان پیرامون‌مان بیفزاییم.

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *