بازنشر, , گوگل پلاس, پینترست,

پرینت

ارسال شده در:

شبکه های اجتماعی مثل چاقوی دولبه هستند!

بیایید از شبکه‌های ارتباطی جدید درست استفاده کنیم

تا حالا توجه کردید مهمانی‌های قدیم با امروز چقدر فرق کرده، منظورم از قدیم صد سال پیش نیست؛ نه حتی ۵۰ سال یا ۳۰ سال پیش، منظورم همین سه چهار سال اخیره، که رشد صنعت گوشی همراه در ایران این همه گسترش پیدا کرده، قدیم‌ها همه دورهم می‌نشستند و بزرگترها از داستان‌های قدیم می‌گفتند بچه ها تو سرکله هم می‌زدند و بازی می‌کردند ولی حالا یا قدیمی قدیمیا بینمون نیستند و یا اگه هستند یه گوشه به تلویزیون خیره شدن، بزرگترها هم یه گوشی دستشونه و سرشون توی گوشی، صاحب خونه هم نگران تموم شدن پهنای باند وای‌فای خانه‌اش تعارف میوه و چایی می‌کند، بچه کوچیک‌ها هم که دیگه حوصلمون بهشون نمی‌رسه یکی یه تبلت دستشونه و سرشون خم توی بازی کلش آف کلاین و انگری بردز و …

گاه گاه هم که باهم صحبت می‌کنیم پیام‌های واتس آپ و تلگرام و وایبر و تانگو … را می‌خونیم که ببینید چقدر بدبختیم ما، چقدر اختلاس شده، چقدر دزدی شده، ما ایرانیا چقدر دزدیم و …

تا کوچکترین اتفاقی می‌افته شروع میکنیم جک ساختن و مسخره کردن و فوروارد کردنش برای همدیگه!

از دانشمندان‌مون بگیر تا علما و آخرش از ائمه و پیامبرا بگذر، دست از سر هیچکس بر نمی‌داریم.

تا حالا شده در این پیام‌ها یه چیزی بزاریم به علم و فرهنگمون اضافه بشه؟ یا فقط فرهنگ چندین سالمون رو مسخره کردیم؟ هر خبر کذبی رو خواستن راحت توی این گروه های اجتماعی منتشر می‌کنند و ما هم فوروارد!!!

یادمون رفته که خدا چی می‌گه، راحت بدون دانستم صحت و سقم اخبار منتشرش می‌کنیم. فلان بازیگر چیکار کرد، فلان مسئول بهمان کرد و الی آخر.

دنبال فرستادن اخبار جالبیم بدون اینکه ببینیم راسته یا دروغ! یا خیلی از اخبار حتی راست چه فایده ای داره، مثلا فلان بازیگر بچه دار شد اینم عکس بچه اش! دنبال این چیزا رفتن فقط وقت تلف کردنه، باید دنبال یه چیزی رفت که باعث پیشرفتمون بشه.

همیشه تصورمون ازغیبت کردن، چندتا زن هستن که دور هم نشستن سبزی پاک می‌کنند، ولی غیبت اون چیزیه که چهره ی یه نفر رو در ذهن یکی دیگه بسازه یا اصطلاحا تخریب کنه و چه ساده ما این کار رو تو شبکه های اجتماعی می‌کنیم. نوشتن و قلم یه رسالته، کار هرکس نیست و هر چیز رو نباید نوشت.

البته این گروه ها در ذات خود بد نیستند فقط باید درست استفاده کرد و درست استفاده کردن رو آموزش داد. چه بسا میشه به جای تمسخر دیگران در این شبکه ها بهم امید و دلداری داد. گروه های آموزشی درست کرد.

میتونیم هر چی بلدیم به هم یاد بدیم، صله ارحام کنیم، رفیقی که چندین ساله ندیدیم پیدا کنیم و سراغ احوالش رو بگیریم. اگر کاری از دستمون براش برمیاد یا مشکلش رو میتونیم حل کنیم از این طریق خبردار بشویم و دستش رو بگیریم.

این شبکه های اجتماعی مثل چاقو هستن، هم میشه باهاش نسلی رو تخریب کرد و هم نسلی رو ساخت. پس بیایید دست در دست هم مانند اجدادمان نسلی بسازیم که بعد از ۲۵۰۰ سال هم فرزندانمان به ما افتخار کنند.

One Ping

  1. بازتاب:

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *